หลังจากย้ายข้าวของมาอยู่หอจงอ้ายหลง แต่เรายังคงไม่ได้เข้าพัก เอาไว้เก็บของเฉยๆ แต่ไปอยู่หอข้างประตูซีเหมิน ก่อนออกประตูจะมีซอยเล็ก เขาให้เช่าวันละร้อยหยวน ตกห้าร้อยบาท ก็ถือ่ว่าถูกกว่าโรงแรมค่ะ กว๋อเม่าขั้นต่ำก็ ร้อยหกสิบหยวนแล้ว โรงแรมรามาด้าไม่ต้องพูดถึงแพงมาก สองร้อยกว่าหยวน หอที่เราอยูก็ถือว่าโอเค แต่ห้องน้ำมันอยู่ข้างนอก ไม่ค่อะสะดวก แล้วก็กุญแจนี่ไขสามชั้นค่ะ กว่าจะเข้าไปได้ ไขไม่ได้ก็ไม่ต้องเข้าอารมณ์นั้น ในห้องที่อยุ่มีสามห้องนอน ห้องรับแขก ห้องครัว ห้องน้ำ มีสายแลนให้เสียบเน็ทเล่นได้เลย เราพักห้องนึง อีกสองห้องอาอี๊แบ่งเช่าให้คนอื่น กำไรเห็นๆ หุหุ

                   การตากผ้าที่นั่น เสียวไส้ดี พอดีราวในห้องมันเต็มแล้ว เลยต้องตากนอกหน้าต่าง เขาขึงลวดไว้ แขวนแล้วต้องเขาที่หนีบตัวใหญ่ล็อคไว้อีกที หล่นก็ตัวใครตัวมันค่ะ เพราะมามี้เราทำกกน ร่วงไปชั้นข้างล่าง ตกเย็น มาดูอีกที เฮ้ยหายไปแล้ว เป็นงง ตากผ้าแบบปลิวไสว ส่วนที่หอนักเรียน เราก็ตากผ้าแบบปลิวสไว แต่เราอยู่ชั้นสอง ไม่มีปัญหาไร เขาขึงลวดให้ตาก มีไม้ให้สอย จะตากก็ยื่นมือยาวๆยกขึ้นไปตาก แต่แบบว่า อยู่มาครึ่งเทอม เสื้อหายไปสองตัว เซ็ง เอาเหอะ ดีนะที่ไอ้ที่หายมันของถูก เพื่อนนิวซีแลนด์ เราหายของแพง 

                   เปิดเรียนวันแรก ตื่นเต้น เราได้อยู่ห้องจงเซี่ย ทั้งหมดมีสามสิบกว่าคน คนอินโดสิบกว่าคน เกือบยี่สิบ คนไทยสี่ นอกนั้น เอกวาดอร์ เกาะมาลิเชียส(ข้างมาดากัสก้า) คนนิวซีแลนด์ที่เป็นคนจีนที่โตที่นั่น เกาหลี ญั่ปุุ่น  เข้าไปตอนแรกนั่งข้างคนเกาหลี ชื่อเหมยหลัว ข้างขวาเป็นอินโดที่่เจอกันวันตรวจสุขภาพ ชื่อ เฟรย่า

นอกนั้นยังไม่รู้จัก อื่อ แล้วรุ็จักดานี่ คนจีนที่ไปโตที่่นิวซีแลนด์ จริงๆเขาบอกสอบได้ระดับสูง แต่เขาไม่อยากเรียนพวกประวัติศาสตร์เลยมาลงห้องนี้แทน เขาพูดได้อยู่แล้ว ทั้งจีนกลาง กวางตุ้ง อังกฤษ ดีอะ

ช่วงแรกก็ไปกับเฟรย่า ดานี่ ตอนแรกก็คิดๆอยู่ว่าคงได้เพื่อนแน่แล้ว แต่หลังๆที่สนิทจริงๆเป็น คนอินโด ชื่อฟลอ ชีขาช็อปมาก แต่นิสัยดี น่ารัก โตกว่าเราปีนึง เขาชอบมาอ่านหนังสือที่ห้องเรียนก็เลยไปอ่านด้วย หลังๆเลยไปไหนไปด้วยตลอด แล้วก็สนิทกับคนอินโดที่รู้จักกันตอนไปตรวจสุขภาพ เฮเลน เฟนนี่ สองคนนี้ฮาดี เฟนนี่เก่งอังกฤษมา แต่เขาทำงานแล้วล่ะ แล้วมาเรียนที่นี่ ทั้งสองคนสามสิบกว่าแล้วแต่เราดูไม่ยักออก แป่ว

               พอเราไปเรียนแล้วแม่เราอยู่หอคนเดียวว่าง แม่เบื่อมาก ตอนแรกที่บอกจะอยู่เดือนนึงเลยเปลี่ยนเป็นอยู่อาทิตย์เดียว หุหุ สายการบิน ไชน่าเซาเทินแอร์ไลน์ ค่าเปลี่ยนตั๋วสามร้อยหยวน พันห้าร้อยบาท จะแพงไปไหน แล้วเปลี่ยนทางโทรศัพท์ไม่ได้อีก เราต้องถ่อไปถึงกว่างโจวหั่วเชอจั้น ไปเปลี่ยน 

              อาอี๊ที่เป็นเจ้าของเห็นแม่เราว่างๆเลยพาไปเที่ยวซาเหอ ของถูกมาก ตลาดค้าส่งแหละ เสื้อผ้าก็เยอะ ของกินก็เยอะ จำไม่ได้แล้วว่าเปิดตั้งแต่ตีอะไร ถ้าจะไปก็ไปเช้าๆจะดี แม่ซื้อชุดนอนกลับมาเพียบ ตกตัวละสิบสองหยวน แต่เราว่าซั่งเซี่ยจิ่วมันสิบหยวนเองน้าา

             มาอยู่นี่ได้มาเจอพี่เป้ย ก่อนหน้านี้รู้จักกันบนเน็ท บังเอิญสุดๆที่พี่เค้าก็เรียนที่นี่เหมือนกัน เลยได้เจอกัน ช่วงท้ายก่อนแม่กลับ แม่ทำกับข้างเลี้ยงเพื่อนๆ เพื่อนอินโด เเก๊งค์เฮเลน เฟนนี่ ไดอาน่ามากันเพียบ สนุกสนาน แม่เราพูดจีนไม่ค่อยได้หรอก แต่มั่วเอาจนได้ วันไปส่งแม่นั่งแท็กซี่ไปลงตรงจงซิ่นต้าซ่า มีรถบัสตรงไปสนามบิน เสียคนละยี่สิบหยวน พี่เป้ยไปเป็นเพื่อน ขากลับนี่หารถยากมากกก เเท็กซี่ไม่มี เลยต้องนั่งใติดินแทน ข้ามถนน ตรงหน้ากว๋อเม่า อันครายสุดๆไปเลย

             

 

Comment

Comment:

Tweet

Yodkhwan khuntiyu.degenerate

#1 By sunisa (27.254.29.18|27.254.29.18) on 2015-09-12 11:24